Choć ustawa o swobodzie działalności gospodarczej normuje także zakończenie działalności gospodarczej na terytorium RP, to regulacja prawna dotycząca zakończenia działalności gospodarczej jest w stosunku do jej podejmowania i wykonywania znacznie uboższa.

W przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej osoby fizycznej oraz spółek cywilnych, zakończenie działalności gospodarczej jest stosunkowo proste i wiąże się głównie z obowiązkami informacyjnymi wobec organów, w których przedsiębiorca był zarejestrowany. Jak chodzi o Ewidencję Działalności Gospodarczej, to nawet jeżeli przedsiębiorca zaniedba zgłoszenia zakończenia działalności, to jeżeli organ ewidencyjny w inny sposób uzyska tę informację, to wykreśli przedsiębiorcę z ewidencji z urzędu. Zgłoszenie do ZUS i urzędu skarbowego jest natomiast o tyle ważne, że wiąże się ze zwolnieniem przedsiębiorcy z szeregu obowiązków (w tym zapłaty składek i zaliczek), więc warto dochować tego wymogu. Nadto przepisy podatkowe formułować mogą szczególne wymogi dotyczące zakończenia działalności gospodarczej w aspekcie rozliczeń przedsiębiorcy z fiskusem. W przypadku spółki cywilnej natomiast dodatkowo pojawia się konieczność rozwiązania umowy, regulowana samą umową oraz przepisami kodeksu cywilnego.

Procedura zakończenia działalności wykonywanej w formie spółki prawa handlowego (osobowej lub kapitałowej) jest o tyle bardziej skomplikowana, że wymaga zastosowania przepisów dotyczących rozwiązania spółki (obejmujących najczęściej także przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego), określonych wobec każdego rodzaju spółki w kodeksie spółek handlowych. Elementem tego postępowania jest m. in. złożenie wniosku o wykreślenie spółki z KRS.

Posiadanie przez przedsiębiorcę koncesji, zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej wiąże się najczęściej z obowiązkiem poinformowania właściwego organu o zakończeniu wykonywania określonej działalności gospodarczej.

Na zakończenie warto także pamiętać, że zakończenie działalności gospodarczej nie oznacza jeszcze, że wygasają wszelkie związane z tą działalnością zobowiązania (długi), które zaciągnął przedsiębiorca, co dotyczy zwłaszcza osób działających jako jednoosobowi przedsiębiorcy oraz wspólnicy spółek cywilnych oraz jawnych.

Choć ustawa o swobodzie działalności gospodarczej normuje m. in. podejmowanie czasowej transgranicznej działalności usługowej na terytorium RP, to regulacja prawna dotycząca zakończenia czasowego świadczenia usług jest znacznie uboższa (podobnie jak regulacja prawna zakończenia stałej działalności gospodarczej). Samo zakończenie czasowej działalności usługowej tym różni się natomiast od zakończenia stałej działalności gospodarczej, że jest de facto wpisane w samą koncepcję czasowego świadczenia usług – istotą swobody świadczenia usług jest przejściowość, a nie ciągłość tej działalności, a zatem świadczenie usług ex definitione zawsze ma swój początek i koniec.  

Na usługodawcy świadczącym czasowo transgraniczne usługi najczęściej nie ciąży obowiązek uzyskania wpisu w Ewidencji Działalności Gospodarczej ani w KRS, nie ma on zatem także obowiązku informowania organów rejestrowych o zakończeniu świadczenia usług w Polsce. Jeżeli jednak usługodawca świadczący w Polsce usługi, nie wykonuje w innym państwie Unii Europejskiej działalności gospodarczej, tj. nie jest zwolniony z obowiązku rejestracji w Polsce, to o fakcie zakończenia działalności winien on poinformować urząd gminy (miasta) prowadzący ewidencję. Jeżeli usługodawca zaniedba zgłoszenia zakończenia świadczenia usług, a organ ewidencyjny w inny sposób uzyska tę informację, wykreśli usługodawcę z ewidencji z urzędu.

Jeżeli chodzi o poinformowanie ZUS, to obowiązek ten dotyczy rozpoczęcia, a nie zakończenia świadczenia usługi transgranicznej. Podobnie ma się sprawa obowiązku usługodawcy do poinformowania organu właściwego w zakresie uznawania kwalifikacji zawodowych oraz ewentualnej tymczasowej rejestracji w organizacji zawodowej – obowiązki te dotyczą rozpoczęcia, a nie zakończenia świadczenia usług.

Odrębnym zagadnieniem jest kwestia obowiązków reglamentacyjnych. Jak wskazano przy okazji omawiania podejmowania czasowej działalności usługowej w Polsce, usługodawca musi poddać się reglamentacji (nawet gdy posiada analogiczne pozwolenie w państwie pochodzenia), ale otwartą (nie rozstrzygniętą przez ustawodawcę) pozostaje kwestia, czy uzyskana przez usługodawcę w Polsce koncesja, zezwolenie czy wpis w rejestrze działalności regulowanej tracą moc w chwili zakończenia świadczenia usługi, czy też pozostają w mocy i będą mogły być wykorzystane przy okazji kolejnego czasowego świadczenia usług tego samego rodzaju przez tego przedsiębiorcę, bez konieczności ponownego starania się o ich uzyskanie (drugie rozwiązanie wydaje się bardziej uzasadnione, chociaż nie wynika wprost z przepisów).