środa, 23 listopada 2011 07:46

Podstawa prawna działania Pojedynczych Punktów Kontaktowych

Na mocy Dyrektywy Usługowej (dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym, DzUrz L 376, 27.12.2006 r) każdy kraj Unii Europejskiej został zobowiązany do utworzenia Pojedynczego Punktu Kontaktowego.

Więcej informacji...

Wdrażanie dyrektywy o usługach wymaga od państw członkowskich podjęcia rozmaitych środków legislacyjnych i pozalegislacyjnych, tj. środków organizacyjnych lub praktycznych. Dyrektywa jest instrumentem horyzontalnym obejmującym szeroki zakres różnych usług, mogącym wpłynąć na znaczną liczbę przepisów i regulacji krajowych. Jak wynika z interpretacji przepisów Dyrektywy Usługowej i rekomendacji Komisji Europejskiej Pojedyncze Punkty Kontaktowe - PPK mają zapewnić usługodawcom możliwość dopełnienia wszystkich procedur i formalności niezbędnych do podjęcia i prowadzenia działalności usługowej. PPK mają być kompleksowymi podmiotami instytucjonalnymi z punktu widzenia usługodawców tak, aby nie musieli oni zwracać się do kilku właściwych władz lub organów w celu zebrania wszelkich potrzebnych informacji i podjęcia wszystkich niezbędnych kroków związanych z ich działalnością usługową.

Państwa członkowskie mają swobodę decydowania o sposobie zorganizowania PPK na własnym terytorium. Mogą prowadzić pojedyncze punkty kontaktowe jedynie w formie elektronicznej i nie tworzyć szczególnej fizycznej infrastruktury, do której usługodawcy mogliby się udać lub podjąć decyzję o tworzeniu zarówno elektronicznych jak i fizycznych punktów kontaktowych.

W Polsce Punkt kontaktowy został wprowadzony w brzmieniu ustalonym przez art. 46 pkt 11 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278), która weszła w życie z dniem 10 kwietnia 2010 r. Problematykę polskiego punktu kontaktowego regulują przepisy ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.10.220.1447 j.t.).